"Vandaag was het zover, de eerste zwemles van Bram".

gk1603126462.jpgmaandag 25 september 2017

Zwemles, ik vond het vroeger de hel op aarde. Tranen met tuiten. Nachtmerries. Eén groot drama. Doodeng. Mijn moeder heeft mij er zelfs weer vanaf gehaald en ik haalde mijn A en B diploma uiteindelijk op mijn zevende en achtste. Plezier in zwemmen heb ik echter nooit gekregen.

Als moeder wil je natuurlijk je kind dit soort ellende besparen. Ik hoopte dat hij wat dat betreft op zijn vader zou lijken. Die sprong op zijn tweede al van een duikplank.

Maar onze zoon lijkt meer op mij wat zwemmen betreft. Dat bleek al tijdens het peuterzwemmen. Dat was meer een les: hoe houd ik mijn moeder op zijn stevigst vast en hoe krijs ik zo hard mogelijk.

Dus net als mijn moeder heb ik hem daar maar weer afgehaald.

Toen andere kinderen uit zijn klas op zwemles gingen, vond Bram dit echt niet nodig. Hij zou heus niet zomaar in de IJssel vallen, dacht ie.

Ik heb het maar een tijdje laten rusten. En we zijn op een gegeven moment af en toe op dinsdagmiddagen naar De Scheg gegaan. Daar werd Bram almaar vrijer en ik zag bij de receptie een folder liggen over SuperSpetters zwemles.

Dit leek me echt wat voor Bram. Stickers als beloning, een badmuts, een duikbril. Ouders die betrokken worden. Beginnen met de borstcrawl in plaats van de schoolslag.

Ik was mijn eigen trauma’s van vroeger al bijna vergeten waardoor ik het waarschijnlijk ook enthousiast over kon brengen op Bram. Daarnaast waren een vriendje van school en diens moeder ook heel erg te spreken over deze nieuwe methode.

Dus Bram wilde dit dan wel proberen.

En vandaag was het zover. Bram was van te voren heel zenuwachtig en ik eigenlijk ook best wel. We waren veel te vroeg, maar werden heel vriendelijk geholpen bij de balie. Bram liet trots zijn pasje zien en daarna moesten we wachten op juf Linda. We werden iets na 15:00 uur opgehaald door Juf Rianne en Wilma. Juf Linda was wat verlaat.

We kregen heel duidelijk uitgelegd hoe alles werkte. Heel fijn voor ouders zoals ik die onhandig zijn met pasjes en poortjes.

Toen we in de kleedkamer waren kwam Juf Linda. Ik had er meteen een goed gevoel bij. Ze leek me vriendelijk, maar was ook heel duidelijk. Precies wat Bram nodig heeft. En ik hou er zelf ook van.

Bram was zijn zenuwen ook vergeten, bij het zien van de rugzak met duikbril en badmuts. Hoe stoer. Al die kinderen zagen er uit als Ranomi en Ferry. Echt enig om te zien. Het was niet erg genderneutraal, want roze voor de meisjes en blauw voor de jongens. Maar daar maakte niemand zich druk om.

Op naar het bad. De papa’s en mama’s mochten de eerste keer mee. Juf Linda wees ons erop dat we niet te dicht langs de douches moesten lopen, want dan gingen ze vanzelf aan. Heel attent, want ik zag mezelf al met zeiknatte kleren naar huis fietsen.

De kinderen moesten eerst op de kant zitten en spetteren met de benen. Daarna gingen ze er in. Een paar kinderen vonden het heel eng en durfden niet. Werd je vroeger gedwongen om erin te gaan, nu mocht je gewoon naar je moeder toe om het even rustig van de kant te bekijken.

Ik zag mijn zoon zijn best doen. En zijn vinger opsteken, want hij wilde wel de schipper zijn bij het overvaren. Mooi een beetje de meisjes aftikken.

Op een gegeven moment moesten ze van de kant springen. Ik kreeg een beetje een knoop in mijn maag toen ik het gespannen koppie zag. En huilde ie nou? Gelukkig viel het niet op door de blauwe duikbril. Het eerste kind sprong er huppetee zo in. Bram vond het heel spannend, maar vol vertrouwen legde hij zijn handen in die van juf Linda en huppetee daar ging hij ook. Wat kan je dan toch trots zijn op je kind! Ik schoot er gewoon een beetje van vol.

Daarna mochten ze ook nog proberen om met het hoofd onder water te gaan. Hij knikte nee, maar weer zei juf Linda iets ter bemoediging en daar ging dat koppie onder.

Toen was de tijd al om. Omkleden en naar huis.

Thuis hebben we de eerste sticker in het boekje geplakt. Die dienen ter motivatie en niet om het niveau te bepalen. Zoals vroeger. Met die dolfijnen, die je moeder met veel pijn en moeite op je zwemkleding moest naaien als je een bad verder moest. Er stond op de sticker: veel plezier. En daar draait het om. Dat je plezier hebt. En dat had Bram. En ik dus ook. Hoe heerlijk dat mijn spetter op zo’n ontspannen manier leert zwemmen.

Geschreven door Betsy, Deventer (25-09-2017)

« Terug